ανησυχία

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

τις τελευταίες μέρες ο Ψηλός φέρεται περίεργα. Συνέχεια κρυώνει και κάθεται κάτω από τα σκεπάσματα. Μου φαίνεται στεναχωρημένος. Χθες του έγλειψα τη μύτη και ήταν ...στεγνή! Ανησυχώ... 

Αν πάθει κάτι, ποιος θα αναλάβει την πρωινή μου βόλτα;

πεζοπορία

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

την Κυριακή περάσαμε υπέροχα! Πήγαμε εκδρομη στην Πάρνηθα. Ξεκινήσαμε μία δίωρη πεζοπορία από το Καταφύγιο Μπάφι, ακολουθώντας τα σηματοδωτημένα μονοπάτια με τον κόκκινο κύκλο, κυριολεκτικά μέσα στο δάσος. Ήταν τέλεια! Φυσικά ανέλαβα το σημαντικότερο ρόλο, αυτόν του ιχνηλάτη-οδηγού. Μάλιστα, επειδή είμαι σβέλτονς, έπρεπε να σταματάω σε τακτά χρονικά διαστήματα για να πλησιάσουν και οι άλλοι. Ειδικά η Ηλίθια είναι η προσωποποίηση της αργοπορίας, αλλά την αγαπάμε, γιατί είναι γυριστρούλα. 

Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφικά ντοκουμέντα γιατί ο Ψηλός ξέχασε τη φωτογραφική και η Ηλίθια το κινητό της. Υπήρχε βέβαια και η κάμερα στο κινητό του Ψηλού, αλλά όπως  είχε πει  κάποτε ένας σοφός άνδρας "αυτή βγάζει μόνο νεκρή φύση... σε τρίποδο".Ελπίζω όμως να ξανπάμε σύντομα και να βγάλουμε πολλές πολλές φωτογραφίες με τα κατορθώματά μου!

Μετά τη βόλτα μας καθίσαμε για καφέ στο Καταφύριο. Υπήρχαν αρκετοί άνθρωποι που ήθελαν να μου χαρίσουν τα χάδια τους. Υπήρχε όμως και μία ενοχλητική μαυρούκα, η Ναόμι. Θα της δείξω εγώ...

ανακούφιση

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

επιτέλους η επιμονή μου άρχισε να αποδίδει καρπούς. Χθες συνέβη το εξής κοσμοιστορικό: 3 βόλτες! Μάλιστα, βόλτα και το πρωί, και το απόγευμα και το βράδυ... Αμέ!

Η αλήθεια είναι ότι είχα αρχίσει να απελπίζομαι με την Ηλίθια που έχω μπλέξει. Φοβόμουν ότι ίσως να είμαι καταδικασμένος να ανακουφίζομαι στη ντουζιέρα για την υπόλοιπη ζωή μου. Χρειάστηκε να επιστρατεύσω όλη μου την πονηριά και να καταστρώσω ένα σατανικό σχέδιο δράσης για να ανατρέψω το status quo της βόλτας. Άρχισα λοιπόν να το παίζω βλάκας, ότι τάχα μου, τάχα μου δεν αντιλαμβανόμουν που πρέπει να τα κάνουμε. Και δώστου κατούρημα στο πάτωμα του μπάνιου... Και με χαλάκι, και χωρίς χαλάκι... Τσουρ, τσουρ, τσουρ... Είδε κι απόειδε η Ηλίθια να σφουγγαρίζει το μπάνιο, απελπίστηκε και τελικά ενέδωσε. 

Τώρα, μόλις με βλέπει να πλησιάζω την πόρτα παρακλητικά, πετιέται πάνω σαν ελατήριο, βάζει ότι βρει μπροστά της και βουρ... έξω! 

 

τζαζ

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

δε φτάνει που δε μ΄αφήνουν να κοιμηθώ τις 18 ώρες ύπνου την ημέρα που έχω ανάγκη, για να συνεχίσω αυτήν την υπερπαραγωγή τρίχας, αυτή η Ηλίθια έχει χαζέψει τελείως από την πολλή τηλεόραση. Βγαίνει έξω με το μαλλί σαν άλλη "σίσσυ-μάνα-χρηστίδου μες την καλή χαρά" με την μπουτουνιέρα/λελούδι στο πλάι. Ιδού οι πομπές της...

αυπνία

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

σήμερα το πρωί ο Ψηλός και η Ηλίθια με ζάλισαν μέχρι να ξεκουμπιστούν. Είχαν πιάσει τον καναπέ μου και μπουρ, μπουρ, μπουρ... Δε λέω, καλά παιδιά είναι, αλλά αυτή η μουρμούρα τους Παναγιά μου... δεν αντέχεται. Ειδικά σήμερα που έπαιζαν Γκρινιάρη. 

Αυτό είναι πολύ κλασσικό παιχνίδι στο σπίτι μας. Είναι πολύ απλό. Καθώς κάθονται στον καναπέ, ο ένας από τους δύο αρχίζει να κατεβάζει σιγά σιγά τα μούτρα του, και να κάνει κάτι σπαστικά. Π.χ., να ξύνει τη μύτη μου, να τρώει τα νύχια του, να ξεκουμπώνει το κουμπί του παντελονιού ξεφυσσώντας (ενώ το κουμπί είναι ήδη ξεκούμπωτο), να ξύνει τα φρύδια του, να μαδάει το κεφάλι του, να ξεροκαταπίνει και άλλα τέτοια χαζά. Ο αντίπαλος έχει στη διάθεσή του τρία όπλα: 

• Να αγκαλιάσει τον αντίπαλο με κεφαλοκλείδωμα,
• Να πέσει πάνω του ώσπου να πάθει ασφυξία,
• Να τον κανακέψει μέχρις αηδίας "σώπα, σώπα, κουτσουνάκι μου, γούτσου, γούτσου, γούτσου

Ώσπου κάποια στιγμή ο ξινισμένος (a.k.a stravonini) λυγίζει και σκάει χαμογέλακι... Μετά είναι η σειρά  του νικητή να αρχίσει να γκρινιάζει, κ.ο.κ.

Μ΄ αυτά και μ΄ εκείνα, εγώ χάνω τον πρωινό μου ύπνο (...που όλοι ξέρουμε πόσο απαραίτητος είναι για την επιδερμίδα). Άσε που ο ύπνος μετά  τις λαχταριστές συνταγές της Ντίνας Νικολάου είναι πάντα πιο γλυκός!

ανωτερότητα

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

επειδή είμαι μεγαλόθυμος (ένα από τα πολλά μου χαρίσματα...), αφιερώνω αυτό το ποστ στον εχθρό. Ο εχθρός έχει πολλά πρόσωπα. Πουτανιάρικα, με ουρίτσα. Στη φώτο βλέπετε μόνο 3 από αυτά: τη γριά πουτάνα και τα τσικό της.

Κοιτάξτε τες καλά, γιατί δεν θα τις ξαναδείτε! 

Όχι, δεν τις έσκισα... Παρότι η υπεροχή μου στην αυλή ήταν ξεκάθαρη, αποφάσισα να μη λερώσω τα δόντια μου με αίμα. Προτίμησα να αφήσω το βαρύ χειμώνα της Βοιωτίας να αποτελιώσει το έργο μου... Adieu, ψιψινέλς!

κανελίτσα

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

σήμερα ξεκινήσαμε παρά την κακοκαιρία να κάνουμε το γύρο των χωριών του Ελικώνα. Ανεβήκαμε από τη Θίσβη, όπου συναντήσαμε πολλά "ουράνια τόξα". Μάλιστα σαν να μην είχαν ξαναδεί ποτέ  τους τέτοιο θέαμα, ο Ψηλός σταματάγε το αυτοκίνητο και βγάζαμε φωτογραφίες. Ο Ψηλός μας προέκυψε και Σημειολόγος, επισημαίνοντας τις ομοιότητες ανάμεσα στο ελληνικό "ουράνιο τόξο" και το αγγλικό "rainbow". Ναι, θα μας πει τώρα και αυτός για εγγλέζικα... Να σου πω εγώ για εγγλέζικα...

Τελοσπάντων, με τα πολλά περάσαμε την Αρβανίτσα, το Κυριάκι, και φτάσαμε τελικά στο Ζερίκι ή Ελικώνα. Ο Ψηλός με την Ηλίθια καθίσαν στην ταβέρνα του Στάμου, αλλά φυσικά δεν με άφησαν να μπω μέσα. Απ΄ότι μπόρεσα να μυρίσω έφαγαν κοκορετσάκι τραγανό, ζουμερό μπεκρή μεζέ με πλούσια σαλτσούλα, χειροποίητες τηγανιτές πατάτες και νόστιμα αρνίσια παιδάκια. Σλούρπ...

Βέβαια και εγώ, αφού κλάφτηκα λίγο έξω από την πόρτα της ταβέρνας, χωρίς αποτέλεσμα, δεν έμεινα με δεμένα χέρια. Κοιτάξτε τι γκομενάκι εντόπισα. Όμορφη, τσαχπίνα και μικροκαμωμένη, σαν και εμένα. Μη μου πείτε ότι δεν είναι μία κούκλα!