αιχμαλωσία

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

επιστροφή στην πόλη, μετά από ένα διήμερο κούρασης και δράσης στην εξωτική Βοιωτία. Από του Χάρου τα δόντια γλύτωσα την Κυριακή το μεσημέρι... Αυτή τη στιγμή θα μπορούσα να βρίσκομαι αλυσσοδεμένος στο κτήμα κάποιου ορεσείβιου κυνηγού, μακριά από τις ανέσεις της σύγχρονης ζωής (καναπές, φούρνος μικροκυμάτων κλπ) και την τεχνολογία. Ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι!

Την Κυριακή, λοιπόν, ο Ψηλός μας πήγε για φαί στα Κούκουρα, ένα από τα πρώτα χωριά του Ελικώνα. Εκεί κάθισαν με την Ηλίθια σε μία γραφική ταβερνούλα με μπλέ(!) κουφώματα και εμένα με άφησαν έξω να αλωνίζω... Κάποια στιγμή ένιωσα ότι με παρακολουθούν... Όχι, ο Ψηλός και η Ηλίθια. Αυτοί το ξέρω ότι με παρακολουθούν, γιατί δεν μπορούν να κάνουν στιγμή χωρίς εμένα. Μόλις απομακρυνθώ λιγάκι, αρχίζουν να ξεφωνίζουν τ΄ όνομά μου στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Λες και είμαι κουφός... Αν θέλω να ρθω, θα ρθω... Εκτός, λοιπόν, από αυτούς τους χαζεμένους, ένιωθα ότι με παρακολουθούν και άλλα μάτια, ξένα, που επιβουλεύονταν το τομαράκι μου. Ήταν μία παρέα ορεσείβιων φονιάδων που θαμπώθηκε από το εντυπωσιακό φυζίκ και τις αυτάρες μου που σούρνονται χάμω, και ήθελαν να με πάρουν χανουμάκι στο χαρέμι τους!

Ευτυχώς, που μπήκε στη μέση ο Ψηλός και καθάρισε... Ψηλός, ο αγαπημένος μου!!!

ανωτερότητα

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

επειδή είμαι μεγαλόθυμος (ένα από τα πολλά μου χαρίσματα...), αφιερώνω αυτό το ποστ στον εχθρό. Ο εχθρός έχει πολλά πρόσωπα. Πουτανιάρικα, με ουρίτσα. Στη φώτο βλέπετε μόνο 3 από αυτά: τη γριά πουτάνα και τα τσικό της.

Κοιτάξτε τες καλά, γιατί δεν θα τις ξαναδείτε! 

Όχι, δεν τις έσκισα... Παρότι η υπεροχή μου στην αυλή ήταν ξεκάθαρη, αποφάσισα να μη λερώσω τα δόντια μου με αίμα. Προτίμησα να αφήσω το βαρύ χειμώνα της Βοιωτίας να αποτελιώσει το έργο μου... Adieu, ψιψινέλς!

κανελίτσα

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

σήμερα ξεκινήσαμε παρά την κακοκαιρία να κάνουμε το γύρο των χωριών του Ελικώνα. Ανεβήκαμε από τη Θίσβη, όπου συναντήσαμε πολλά "ουράνια τόξα". Μάλιστα σαν να μην είχαν ξαναδεί ποτέ  τους τέτοιο θέαμα, ο Ψηλός σταματάγε το αυτοκίνητο και βγάζαμε φωτογραφίες. Ο Ψηλός μας προέκυψε και Σημειολόγος, επισημαίνοντας τις ομοιότητες ανάμεσα στο ελληνικό "ουράνιο τόξο" και το αγγλικό "rainbow". Ναι, θα μας πει τώρα και αυτός για εγγλέζικα... Να σου πω εγώ για εγγλέζικα...

Τελοσπάντων, με τα πολλά περάσαμε την Αρβανίτσα, το Κυριάκι, και φτάσαμε τελικά στο Ζερίκι ή Ελικώνα. Ο Ψηλός με την Ηλίθια καθίσαν στην ταβέρνα του Στάμου, αλλά φυσικά δεν με άφησαν να μπω μέσα. Απ΄ότι μπόρεσα να μυρίσω έφαγαν κοκορετσάκι τραγανό, ζουμερό μπεκρή μεζέ με πλούσια σαλτσούλα, χειροποίητες τηγανιτές πατάτες και νόστιμα αρνίσια παιδάκια. Σλούρπ...

Βέβαια και εγώ, αφού κλάφτηκα λίγο έξω από την πόρτα της ταβέρνας, χωρίς αποτέλεσμα, δεν έμεινα με δεμένα χέρια. Κοιτάξτε τι γκομενάκι εντόπισα. Όμορφη, τσαχπίνα και μικροκαμωμένη, σαν και εμένα. Μη μου πείτε ότι δεν είναι μία κούκλα!

νίκη

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα το ματς με τον Ψηλό είχε συγκλονιστική εξέλιξη. Ο Ψηλός προηγήθηκε στα πρώτα λεπτά με κεφαλοκλείδωμα και ζωηρές χειρονομίες, αλλά ισοφάρισα γρήγορα με δυνατό γάβγισμα από το χώρο του κέντρου. Τα μαρκαρίσματα του Ψηλού ήταν σκληρά και συχνά φλέρταρε με την κίτρινη κάρτα.

Δεν ήξερε βέβαια ότι και εγώ μπορούσα να παίξω αντιαθλητικά. Ένα δάγκωμα στο αριστερό του χέρι τον έβαλε στη θέση του. Και από τότε έγινε Τιτίκα.